Witam, na forum dawno nie zaglądałem(nie bijcie) -> dlatego witam. Po waszych radach kupiłem sobie gitarkę. Taniego elektryka z allegro (nie o nią mi chodzi, prosze jakbym chciał żeby ktoś krytykował mój wybór, to bym napisał inny temat) i małe 30W combo. Jak narazie jestem zadowolony. Umiem grać parę prostych utowrów - kolędy i piosnki religijne, pare intruf od znanych piosenek i kilka prostych. I tu mój problem - gram tylko z tabów, w ogóle nie umiem czytać ani grać akordów. Czy ktoś zna jakiś prosty i przyjemny sposób żeby wbić je sobie do głowy? Próbowałem sprawdzać akord i grać ale musiałem co chwila zaglądać do ściągawki i nie wychodziło mi to wcale. (spanie na ściągawce też nie pomogło) Marze o tym, że jak spojrze na nazwę akordu to gram, a nie siedze i myśle jak to było.... No to z góry dzięki za info.

Tekst piosenki znalazłam, na stronce religijnej nie podpisany Były akordy, wiec sobie skomponowałam coś..
Ale nie w tym rzecz, prosze o ocene głosu.

http://s001.wyslijto.pl/?...631184855489064

Pozdrawiam,
niesmiala

Zacznij sie uczyc tabulatur to skonczysz jak ja . Podstawy sa wazne, takie szarpanie jednej struny przed godzine tez. Wiem, bo ja tego nie mialem i gram jak lama, musze sie gdzies zapisac .

Greg gdzieś pisał, że miał już wcześniej do czynienia z gitarą . To zależy, ja np. chodziłem na lekcje przez rok, potem zrezygnowałem bo uznałem, że koleś nie będzie mnie rozwijał, zadawał mi prace domowe abym grał w kółko stare, tradycyjne, religijne piosenki z oklepanymi akordami, więc dałem sobie spokój. W międzyczasie nauczyłem się czytać taby i jest git

BTW opanował ktoś z was intro do Nothing Else Matters? ; ) Mi dopiero wczoraj się udało to gładko i dobrze zagrać

Tak. Cudownie! 5 albo 6 akordów i robimy "muzykę". Przecież to tragedia!
O pojęciach tak abstrakcyjnych (na tym forum) jak harmonia czy kontrapunkt pisał nie będę. Przecież oaza uprawia sztukę 5 akordową. Boże!! Widzisz i nie grzmisz!!!

Zaraz zaraz, czy teraz chcesz również zabronić prywatnej modlitwy przy śpiewie z gitarą albo wykonywania piosenek religijnych w celach prywatnych?
Nierozumiem co ci w tym temacie nie odpowiada?
Adam

Heh. Dzięki.

Takie pytanko. Czy w klasie ktoś jeszcze gra na jakimś instrumencie? I czy w szkole dziala jakiś zespół muzyczny?

Ja osobiście gram od czterech lat na gitarze. Nutki, akordy, itp. Jak już pisalem piosenki Claptona i Stinga. No i religijne...ale to już inny temat (DDL i DDM)

"Nowa apokalipsa..." -Ivanno

Utwór opisany w serwisie jako "zawierający ostre, kontrowersyjne treści religijne" - cóż, to chyba najlepsza reklama, wiadomo, że kontrowersje przyciągają widza (czy w tym wypadku czytelnika).

Dramat przeczytałam z przyjemnością, pierwsze wrażenie jest jak najbardziej pozytywne. (Tak, groteska zawsze mnie fascynowała - a tu mamy ją w świetnym wydaniu).
Mnóstwo, mnóstwo nawiązań i aluzji literackich, historycznych i kulturowych - kolejny plus, chociaż tu do jednej rzeczy się przyczepię ;) : miejscami te aluzje są zbyt dosłowne, wręcz łopatologiczne. Jako przykład - fragment dialogu Szatana z Listonoszem, w którym ten drugi mówi "Mnie czytać nie kazano. Wstąpiłem na rower, dwieście dzwonków brzmiało". Ech, chyba wystarczyłoby pierwsze zdanie - w miarę inteligentny i oczytany człowiek ;) powinien już się zorientować, o co chodzi...

Co podobało mi się najbardziej? Zdecydowanie początkowe monologi Boga i Szatana - świetnie napisane! Piosenka również była niezła i całkiem zgrabnie napisana, ale monologów nic nie przebije ;).

Jeżeli mowa o uczuciach religijnych - cóż, ja nie poczułam się urażona. W Boga wierzę, wiarę tę praktykuję; jednak dla mnie sztuka i fikcja literacka nie ma wiele wspólnego z religią; jakoś się to na siebie nie nakłada.

Ivanno wspominał coś o drugiej części (na razie co prawda nieoficjalnie, ale kto wie...;) ) - ja na pewno chętnie ją przeczytam. A Wy, co sądzicie o "Nowej apokalipsie"?

--
"(...)Od pokory akord do potęgi,
od szaleństwa akord do geniuszu,
od ogromnych miechów instrumentu,
do ogromnych architektur duszy(...)"
- J.Kaczmarski

Ja osobiście używam Śpiewników Siedleckiego (wyd. 39. z 1994 oraz 40. z 2005). W tym nowszym jest znacznie okrojona liczba pieśni (z tego co pamiętam to o jakieś 85-90 pozycji), no i jakieś dziwne zmiany w treściach muzycznych (np. Cześć Maryi w starszym wydaniu jest na 4/4, w nowszym już na 3/4). Oprócz tego czasem zdarza mi się skorzystać z Exultate Deo oraz ze Śpiewnika nowych pieśni (?) kościelnych i piosenek religijnych (ostatnio nawet odkryłem w nim śpiewany w mojej parafii tekst pieśni Idziesz przez wieki w refrenie - Króluj nad nami, króluj nad wiekami, my z Tobą pójdziem na boje...). Natomiast jeśli chodzi o "funkcyjny" śpiewnik ABBA-OJCZE, to podobnie jak utworu o tym tytule, unikam jak ognia. Przejechałem się na tej książeczce jesli chodzi o pozmieniane teksty wielu pieśni w wielu zwrotkach. No i te nietrafione akordy. Przyznam się że zdarza się mi korzystać z funkcji, ale nigdy nie jest to gra tak monotonna jak proponowana w tym śpiewniku. Nawet przy harmonizacji z akordami trzeba użyć wyobraźni i pewnych kanonów co do prowadzenia basu itp. No i te wypadające strony... Jak wybuliłem na ten śpiewnik 80 zł, to po tygodniu został przeze mnie rzucony w kąt na chórze. Osobiście - niepolecam.

Hmm, ja barówki niby umiem, ale nigdy ich nie używam (czyt. staram sie nie używać) Nigdy mi nie były potrzebne, bo rzadko kiedy(czy nawet wcale) grywam nirvane czy jakieś piosenki harcerskie czy religijne

Zazwyczaj nie grywam na akordach, tak że właściwie nie wiem po jakiego grzyba w tym dziale sie wypowiadam

Nigdy mi nie były potrzebne, bo rzadko kiedy(czy nawet wcale) grywam nirvane czy jakieś piosenki harcerskie czy religijne
Zazwyczaj nie grywam na akordach

Aha. To w takim razie barre występują jedynie w piosenkach nirvany, harcerskich i religijnych... hmm
Jeśli jeszcze nie opanowałeś tych chwytów to dobrze radze zrób to (podstawa).
Np. jeśli ktoś poprośi Cie zebyś zagrał jakiś kawałek w którym akurat bedzie potrzebny np. F-dur, co wtedy zrobisz? powiesz że nie umiesz
Myślę że jeśli chesz grać na gitarze (nie koniecznie z akordów) to tak podstawowe "rzeczy" należy opanować.

Tymczasem pozdrawiam

Cześć!
Mam taki problem związany ze znalezieniem dobrej strony internetowej z tekstami i poprawnymi akordami(nuty też mile widziane do piosenek religijnych. Zwracam się do was o pomoc, ponieważ planuję odnowić śpiewnik w mojej grupie, bo od około 6 lat nie był modernizowany w nowe teksty. Z wielu śpiewników już korzystałem, ale niektórych piosenek nie mogę tam znaleźć.
Jeśli wiecie o jakiś stronach to wrzućcie linki. Ja na pewno skorzystam, a przy tym może ktoś inny.

Z góry wielkie Bóg zapłać.
DwP:-))

Śpiewaj inaczej sie nie nauczysz. Śpiewając dostosowujesz bicie do lini wokalu. Dobrą piosenką jest "Gdybym miał gitarę..." ja od tego zaczynałem . Akordy do niej to |a E| |d a E a|x2. To jest walc, czyli w metrum 3/4. Najpierw nabij sobie nogą tempo i rytm a potem próbuj dostosowywać bicie, początkowo tylko na raz, potem np. na raz i na trzy, kombinuj z każdą piosenką, ale obowiązkowo śpiewaj, nawet jak nie umiesz to nuć sobie pod nosem. Życze powodzenia. Pozdroo

[ Dodano: Czw 15 Cze, 2006 ]
A religijne to swoją drogą, bo są bardzo rytmiczne. Najlepiej zapisz sie do jakiejś sekcji gitarowej przy kościele

a czy piosenki nie religijne też mogą być ?
szukam i nie moge znaleźć akordów do "Jak w taki dzień deszczowy" Anny Jantar.

gdybym była w domu to bym sama przy pianinie napisała, ale... studiować mi się zachciało ...

Otoz, tlumacze po raz juz nie wiem ktory, teraz najprostrzymi slowami, zebys zrozumial. Kazdy moze wrzucic zespol do worka jaki mu odpowiada, to jego opinia i nie trzeba drzec mordy, ze jest taki, czy inny. Jak uwazam pp za pop-rock, ty za punk-rock. Kazdy z nas ma racje. Kazdy sie zna na swoj sposob, slucha tego co mu odpowiada, klasyfikuje jak chce. Cos dla jednego moze byc czarne, dla drugiego czerwone.

Widzisz, nie rozumiesz mnie Jakby ka?dy chcia? sobie katalogowa? zespo?y do danych gatunk?w mzuycznych, to mieliby?my takie kuriozalne sytuacje, w kt?rych to ludzie zaliczaliby The Rasmus lub wspomniane Virgin do hard rocka (grum, true etc ). Pewnie - nikt Ci nie zabrania, ?eby? sam sobie szufladkowa? kapele, ale mi?o by by?o gdyby? to robi? z sensem. Ideologia punk-rocka w Polsce opiera?a si? przede wszystkim na buncie przeciwko ustrojowi (lata 80-te). W minionym 15-leciu ?w bunt zszed? na troche inne tory. Zacze?o si? od wspomnianej ju? niejakiej walki z w?adz? - to by?a dewiza punk-rocka, teksty przeciwko rz?dz?cym, UB je?d??ce do Jarocina w celu cenzurowania piosenek kapel tam graj?cych! I tak te? zaczyna?a Pid?ama, wpierw jako R?ce do G?ry, a p??niej jako tw?r istniej?cy do dnia dzisiejszego. Zreszt? ta kontestacja wyra?ona w Graba?owych tekstach nie opiera si? tylko na polityce (ju? Ci podam przyk?ady konkretnych piosenek, zeby Ci by?o ?atwiej szuka?, POLITYKA: "Bal u senatora '85", "Lew? marsz", "Kiedy pra?y si? Pary?", "Ballada o krwi prawdziwej", "Strzelaj lub emigruj", "Permanentna rewolucja", czy te? religijne jak np. "Ulice jak stygmaty". Te dwie pierwsze p?yty odwa?y?bym si? nawet nazwa? punkowymi (bez s?owa rock). Od reaktywacji zespo?u grali ju? troche inaczej, ale r?wnie? mo?na zauwa?y? elementy do ideologii punk-rocka jak najbardziej nawi?zuj?ce. Graba? kontestowa? wiele razy ?wiat istniej?cy, a w?a?nie na owej kontestacji opiera si? ideologia tej muzyki!!! Z piosenek nowszych przyk?ady ju? Ci podawa?em..

Wiesz nie trzeba si? zgadza? z klasyfikacj? je?li ta pochodzi z jednego ?r?d?a, ale je?eli o czym? nawo?uje ?r?de? wiele to trudno wytoczy? argumenty takie, kt?re mog?yby powali? t? teze. A Ty nie masz ?adnego innego argumentu opr?cz tego, ?e Pid?ama to pop-rock tylko dlatego, poniewa? Tobie si? nie podoba! Oczywi?cie, mo?esz powiedzie? "MOIM I WY??CZNIE TYLKO MOIM ZDANIEM Pid?ama Porno to pop-rock", ale tylko i wy??cznie z podkre?leniem dw?ch pierwszych s??w. A na pocz?tku tej ca?ej dyskusji tego nie napisa?a?. Zreszt? m?g?by? uargumentowa? te? rozs?dnie czemu PP wg Ciebie to pop-rock, ale patrza? na ten gatunek og?lnie, na wszelkie kryteria go okre?laj?ce, a nie tylko dlatego, ?e g?os Graba?a chujo**, granie na kilku akordach itd. Racja, p??niej si? poprawi?e?, ale ja pije to Twojego pierwotnego s?owotoku! Bo ju? nie masz na tyle odwagi by przyzna? si? do b??du..

P.O.D. został założony w 1992 roku w USA w Southtown, dzielnicy San Diego (Kalifornia), w pobliżu granicy Stanów Zjednoczonych z Meksykiem przez dwóch przyjaciół – perkusistę Noaha Charlesa Bernardo i byłego gitarzystę Marcosa Curiela (opuścił zespół w 2003 roku, grał w swojej kapeli o nazwie The Accident Experiment, pod koniec 2006 roku wrócił do P.O.D.).

Były basista Gabe również odszedł w 1993 roku, jeszcze przed wydaniem przez grupę pierwszego albumu, a jego miejsce zajął Traa.

Dzielnica w której mieszkali Paul Joshua Sonny Sandoval i Noah Wuv Bernardo nie należała do najbezpieczniejszych. Dilerzy narkotykowi byli obecni na każdym kroku, tak samo jak mafia (ojciec Wuv'a był jednym z największych dilerów San Diego). Pomimo imprezowego trybu życia i ciągłego zagrożenia, Sonny i Wuv byli bardzo związani z muzyką. Ojciec Sonnego często organizował występy zespołów reggae w San Diego, a ojciec Wuv'a był szanowanym perkusistą.

Nic więc dziwnego że syn poszedł w jego ślady. Wuv interesował się surfingiem i nawet otworzył własny surf & skate shop. Rodzice Wuva roszeszli się, przez co jego ojciec mieszkał na ulicy. Gdy wrócił stał się bardziej religijny. Wkrótce zaraził tym całą rodzinę. Sonny tymczasem nadal cieszył się imprezowaniem. Pracował przez jakiś czas razem z Wuvem w hotelu w San Diego. Wkrótce jego matka zachorowała na białaczkę. Sonny rzucił college aby móc jej pomagać. Od tego czasu w Sonnym dokonała się przemiana. Długo i gorąco modlił się do Boga. Gdy jego matka zmarła, Sonny miał 19 lat. Na krótko przed tym wydarzeniem Marcos i Wuv poznali się. Ojciec Wuva uczył go podstawowych akordów na gitarze. Gdy okryli podobne upodobania muzyczne, założyli zespół "Eschatos", zawsze kończąc występy słowami "Niech Bóg Was błogosławi".

Gdy przyszło do poszukiwań wokalisty Wuv zaproponował swojego kuzyna, Sonnego który był w tym czasie członkiem hip-hopowej grupy zwanej Unlicensed Product. Marcos bał się o Sonnego, gdyż ten był zawsze nieśmiały. Na pierwszym koncercie Sonny był tak sparaliżowany tremą, że czytał słowa piosenki będąc odwrócony tyłem do widowni.

Nazwa "Payable On Death" została podsunięta im przez dziewczynę (teraz już żonę) Wuva. Pod koniec roku 1993 Gabe (basista) opuścił zespół i na jego miejsce wkroczył Traa. W 2003 zespół opuścił Marcos. Zespół dostał wtedy propozycję nagrania soundtracku do filmu "Matrix: Reaktywacja". Na szczęście wieloletni przyjaciel zespołu Jason Truby pomógł zespołowi i na stałe dołączył do składu P.O.D. Pod koniec 2006 roku Marcos Curiel wrócił do zespołu na miejsce Jasona.

P.O.D. (skrót od Payable on Death) - amerykańska, grupa rapcorowa. Choć jej członkowie są chrześcijanami a ich teksty pełne są odniesień do wiary, muzycy unikają etykietyki zespołu chrześcijańskiego. Nazwę zespołu można tłumaczyć na język polski jako „Płatne po śmierci”. Jest to bankowy termin oznaczający to, że jeżeli ktoś odchodzi z tego świata, jego dobytek przechodzi na jego dziedzica.

Historia grupy

P.O.D. został założony w 1992 roku w USA w Southtown, dzielnicy San Diego (Kalifornia), w pobliżu granicy Stanów Zjednoczonych z Meksykiem przez dwóch przyjaciół – perkusistę Noaha Charlesa Bernardo i byłego gitarzystę Marcosa Curiela (opuścił zespół w 2003 roku, a obecnie gra w swojej nowej kapeli o nazwie The Accident Experiment).

Były basista Gabe również odszedł w 1993 roku, jeszcze przed wydaniem przez grupę pierwszego albumu, a jego miejsce zajął Traa.

Dzielnica w której mieszkali Sonny i Wuv nie należała do najbezpieczniejszych. Dilerzy narkotykowi byli obecni na każdym kroku, tak samo jak mafia (ojciec Wuv'a był jednym z największych dilerów San Diego). Pomimo imprezowego trybu życia i ciągłego zagrożenia, Sonny i Wuv byli bardzo związani z muzyką. Ojciec Sonnego często organizował występy zespołów reggae w San Diego, a ojciec Wuv'a był szanowanym perkusistą.

Nic więc dziwnego że sym poszedł w jego ślady. Wuv interesował się surfingiem i nawet otworzył własny surf & skate shop. Rodzice Wuva roszeszli się, przez co jego ojciec mieszkał na ulicy. Gdy wrócił stał się bardziej religijny. Wkrótce zaraził tym całą rodzinę. Sonny tymczasem nadal cieszył się imprezowaniem. Pracował przez jakiś czas razem z Wuvem w hotelu w San Diego. Wkrótce jego matka zachorowała na białaczkę. Sonny rzucił college aby móc jej pomagać. Od tego czasu w Sonnym dokonała się przemiana. Długo i gorąco modlił się do Boga. Gdy jego matka zmarła, Sonny miał 19 lat. Na krótko przed tym wydarzeniem Marcos i Wuv poznali się. Ojciec Wuva uczył go podstawowych akordów na gitarze. Gdy okryli podobne upodobania muzyczne, założyli zespół "Eschatos", zawsze kończąc występy słowami "Niech Bóg Was błogosławi".

Gdy przyszło do poszukiwań wokalisty Wuv zaproponował swojego kuzyna, Sonnego który był w tym czasie członkiem hip-hopowej grupy zwanej Unlicensed Product. Marcos bał się o Sonnego, gdyż ten był zawsze nieśmiały. Na pierwszym koncercie Sonny był tak sparaliżowany tremą, że czytał słowa piosenki będąc odwrócony tyłem do widowni.

Nazwa "Payable On Death" została podsunięta im przez dziewczynę (teraz już żonę) Wuva. Pod koniec roku 1993 Gabe (basista) opuścił zespół i na jego miejsce wkroczył Traa. W 2003 zespół opuścił Marcos. Zespół dostał wtedy propozycję nagrania soundtracku do filmu "Matrix: Reaktywacja". Na szczęście wieloletni przyjaciel zespołu Jason Truby pomógł zespołowi i na stałe dołączył do składu P.O.D. Aktualnie w skład P.O.D. wchodzą 4 osoby: Sonny (wokal przewodni), Wuv (perkusja), Traa (bass) oraz Jason Paul Truby (gitara).

Dyskografia

1994 Snuff The Punk
1996 Brown
1998 Live At Tomfest
1998 The Warriors EP
1999 The Fundamental Elements Of Southtown
2001 Satellite
2002 Satellite Limited Edition & DVD
2003 Payable On Death
2005 The Warriors EP vol.2
2006 Testify
2006 Greatest Hits (The Atlantic Years)

P.O.D. (skrót od ang. Payable on Death – Płatne przy Śmierci) – amerykańska grupa numetalowa. Choć jej członkowie są chrześcijanami, a ich teksty pełne są odniesień do wiary, muzycy unikają etykietki zespołu chrześcijańskiego

P.O.D. został założony w 1992 roku w USA w Southtown, dzielnicy San Diego w (Kalifornii), w pobliżu granicy Stanów Zjednoczonych z Meksykiem przez dwóch przyjaciół – perkusistę Noaha Charlesa Bernardo i byłego gitarzystę Marcosa Curiela (opuścił zespół w 2003 roku, grał w swojej kapeli o nazwie The Accident Experiment, pod koniec 2006 roku wrócił do P.O.D.).

Były basista Gabe również odszedł w 1993 roku, jeszcze przed wydaniem przez grupę pierwszego albumu, a jego miejsce zajął Traa.

Dzielnica, w której mieszkali Paul Joshua Sonny Sandoval i Noah Wuv Bernardo, nie należała do najbezpieczniejszych. Dilerzy narkotykowi byli obecni na każdym kroku, tak samo jak mafia (ojciec Wuva był jednym z największych dilerów San Diego). Pomimo imprezowego trybu życia i ciągłego zagrożenia, Sonny i Wuv byli bardzo związani z muzyką. Ojciec Sonny'ego często organizował występy zespołów reggae w San Diego, a ojciec Wuva był szanowanym perkusistą.

Nic więc dziwnego że syn poszedł w jego ślady. Wuv interesował się surfingiem i nawet otworzył własny sklep surf & skate. Rodzice Wuva rozeszli się, przez co jego ojciec mieszkał na ulicy. Gdy wrócił stał się bardziej religijny. Wkrótce zaraził tym całą rodzinę. Sonny tymczasem nadal cieszył się imprezowaniem. Pracował przez jakiś czas razem z Wuvem w hotelu w San Diego. Wkrótce jego matka zachorowała na białaczkę. Sonny rzucił college aby móc jej pomagać. Od tego czasu w Sonnym dokonała się przemiana. Długo i gorąco modlił się do Boga. Gdy jego matka zmarła, Sonny miał 19 lat.

Na krótko przed tym wydarzeniem Marcos i Wuv poznali się. Ojciec Wuva uczył go podstawowych akordów na gitarze. Gdy odkryli podobne upodobania muzyczne, założyli zespół "Eschatos", zawsze kończąc występy słowami "Niech Bóg Was błogosławi".

Gdy przyszło do poszukiwań wokalisty Wuv zaproponował swojego kuzyna, Sonny'ego który był w tym czasie członkiem hiphopowej grupy zwanej Unlicensed Product. Marcos bał się o Sonny'ego, gdyż ten był zawsze nieśmiały. Na pierwszym koncercie Sonny był tak sparaliżowany tremą, że czytał słowa piosenki będąc odwrócony tyłem do widowni.

Nazwa "Payable On Death" została podsunięta im przez dziewczynę (teraz już żonę) Wuva. Pod koniec roku 1993 Gabe (basista) opuścił zespół i na jego miejsce wkroczył Traa.

W 2003 zespół opuścił Marcos. Zespół dostał wtedy propozycję nagrania soundtracku do filmu "Matrix: Reaktywacja". Na szczęście wieloletni przyjaciel zespołu Jason Truby pomógł zespołowi i na stałe dołączył do składu P.O.D. Pod koniec 2006 roku Marcos Curiel wrócił do zespołu na miejsce Jasona.

Obecni członkowie

* Wuv Bernardo (1992-), perkusja
* Traa Daniels (1994-), gitara basowa
* Sonny Sandoval (1992-), wokal ur. 16 maja 1973 r. w San Diego
* Marcos Curiel (1992-2003, 2006-), gitara

Byli członkowie

* Gabe Portillo gitara basowa
* Jason Truby (2003-2006), gitara

Dyskografia

* 1992 P.O.D. demo
* 1994 Snuff the Punk
* 1996 Brown (album)
* 1997 Payable on Death Live
* 1999 The Warriors EP
* 1999 The Fundamental Elements of Southtown
* 2001 Satellite
* 2003 Payable on Death
* 2005 The Warriors EP vol.2
* 2006 Testify
* 2006 Greatest Hits: The Atlantic Years
* 2008 When Angels & Serpents Dance

10. DIRECT (1988)
Po owocnej współpracy z Polydor’em która umocnila jego karierę Vangelis przeszedł do postrzeganej jako twierdzę prog rocka Aristy. Wraz z tym posunięciem nadszedł według niego czas na unowocześnienie instrumentarium. V chciał stworzyć płytę koncepcyjną ukazującą możliwości nowoczesnej techniki. Co najbardziej V. Pociągało w nowych technologiach to skrócenie dystansu między inspiracją a realizacją kompozycji muzycznej. Specjalnie budowano dla niego sprzęt pod nadzorem technika Bill’a Marshall’a ale tak naprawdę sekwenser Direct nie został ukończony w czasie powstawania płyty i nie wykorzystano go na żadnym tracku. Kilka utworów stworzono z wykorzystaniem sprzętu będącego jego prototypem nazwanego Zyklus MIDI Performance System.
Tytuł płyty odnosi się zarówno do sprzętu jak i kierunku nowych poszukiwań twórczych Vangelisa -oprócz przyswojenia sobie zaawansowanych technologii miała być wyznacznikiem kierunku w którym V zamierzał odejść w przyszłości czyli miksu muzyki popularnej i klasycznej .Oba są reprezentowane na tym albumie z tym że balans zdecydowanie przesuwa się tu ku popowi ( wyraźna melodyjność kompozycji obdarzonych jakby refrenami z dużą ilością perkusji i sampli gitary elektrycznej ).
Kontrakt z Aristą miał zaowocować serią albumów, które jednak nigdy nie zmaterializowały. Różne style , ładne melodie i rytmy powodują że można śmiało stwierdzić że to jeden z najbardziej różnorodnych brzmieniowo albumów Vangelisa. Bardziej rytmiczny niż wcześniejsze płyty z dużą uwagą przyłożoną do detali , ozdobników. Z połączenia symfonicznego brzmienia elektroniki Vangelisa z początku lat osiemdziesiątych z bieżącym bardziej intensywnym orkiestrowym brzmieniem wyszedł unikalny kolaż elektroniki i rockowych rytmów wchłaniających też elementy folk, funky i jazzu.
The Motion of Stars" –szarpane, nerwowe brzmienie z kojącym wydźwięk niepokoju podkładem wygenerowanych instrumentów strunowych przechodzących struktury w pozbawione zwartej linii melodycznej. Słychać tu wyraźnie że to kompozycja wygenerowana na krystalicznie sztucznym, programowanym brzmieniu cyfrowych syntezatorów.
The Will of the Wind" jako rytm ciężkie uderzenia automatu perkusyjnego na tle sampli ostrej elektrycznej gitary i dźwięków cyfrówek –takiego Vangelisa jeszcze nie znaliśmy! Brzmi jak rockowy materiał ! Flet użyty jako kontrast powolnego funkowego uderzenia-tak potem charakterystycznego dla np. Enigmy.
'Metallic Rain' utwór intensywny i głęboko melancholijny Pokochają go fani Blade Runnera. Rozpoczyna go syntezatorowe solo brzmiące jak kontynuacja Bladerunner Blues. Od 3.32 delikatna melodia przechodzi w brzmienia rockowe przez dodanie perkusji, przypominającego gitarę dźwięku z syntezatora i basu ale klimat utworu nie zmienia się. Przepiękna kompozycja.
'Elsewhere' jeśli nie jest reminiscencją to przynajmniej przypomina Opera Sauvage. Zarazem można to odebrać jako zapowiedź bardziej epickich dokonań lat 90 tych typu Voices czy Oceanic. Bardzo subtelne, zwiewne otwarcie oparte na powtarzalności frazy muzycznej najpierw na syntezatorze potem flecie które jest preludium do osobnej melodii.
Dial Out rodzaj kawałka rockowego opartego na perkusji i rytmie – podniosła prawie patetyczna melodia daleka jest jednak od kiczu. Zwróciłbym uwagę na świetne przejście od prawie bombastycznego podkładu plus fortepian do ekstatycznej, ostrej solówki na gitarze.
'Glorianna' brzmiąca jak operowy lament łączy brzmienie syntezatorów i perkusji w stylu orkiestrowym z operową wokalizą. To tu można użyć nowego określenia dla muzyki V. - elektronika operowa , w której V zanurzył się w El Greco a zwłaszcza Mythodei.
Na "Rotation's Logic" Komfortowe dla uszu dźwięki nie odbiegają daleko od wcześniejszych utworów. To coś jakby pop-elektronika brzmiąca jak podkład pod melodię new age.
podniosły utwór z harfą na pierwszym planie "The Oracle of Apollo,"to powrót do czasów See You Later. Kombinacja harfy, sampli tejże z basem i instrumentami strunowymi generowanymi z syntezatora. Świetnie zaaranżowana melodia przynosi poczucie uroczej tajemnicy i ujmującej cudowności
'Message 'kawałek symfoniczny stworzony ze struktur charakterystycznych dla popu , z jakby gaworzącym dzieckiem pojawiającymi się na początku i końcu utworu. Owe niewinnie brzmiące głosy kontrastujące z muzyką opartą na wyraźnym basowym bicie i poruszającym podkładem smyczkowym dodają jej niesamowitej wyrazistości znowu ocierającej się o podniosły patos. To kolejny krok ku budowaniu melodyjno symfonicznego stylu który w pełni miał się ujawnić na 1492.
'Ave' przedstawienie światowej aglomeracji –czysto industrialne brzmienie z dużą domieszką funky i elementami jazzu spięte w ładną, wpadającą w ucho melodię z kończącą utwór klawesynową wstawką. Na tym utworze kończyła się wersja winylowa ale cd były już wtedy coraz modniejsze i V dodał jeszcze dwa kawałki .
'First Approach' typowy kawałek mieszania stylów Spokojny , prawie kontemplacyjny utwór zawierający solówki na syntezatorową wiolonczelę i flet. Pokład zbudowano z unikalnego brzmienia syntezatora imitującego smyczki i wokaliz. Wiolonczela i flet użyte są do wprowadzenia melodii a muzyka przechodzi w crescendo. W finale oba instrumenty powtarzają melodię jednocześnie. To chyba mój faworyt na tej płycie.
'Intergalactic Radio Station zrobiono na modłę "See You Later" (tekst recytowany przez technika Casey’a Young’a autoparodiuje monolog z Blade Runner’a umierającego Roy’a Batty i tekst czytany przez Keith’a Spencer-Allen wykorzystany w tytułowym utworze "Albedo 0.39"). Ciekawy melanż podkładu o zabarwieniu prog rockowym z mówionym tekstem. Pozostałe wokale brzmią niczym zniekształcone głosy z telefonu. Co więcej pojawią się tu instrumenty dęte przypominające wodewilową sekcję trąbek. Ten utwór to taki żarcik.
Uznawano wprowadzenie przez V instrumentarium cyfrowego za pogrzebanie indywidualności jego charakterystycznego stylu. Nic bardziej mylnego. Uważam, że właśnie w zetknięciu z cyfrowymi narzędziami V. Pokazał swoją maestrię gdyż nie ma tu mowy o dominacji tychże nad wyobraźnią Vangelisa a jedynie o pewnej modyfikacji. Płyta ta w znakomity sposób przedstawia jak twórca obdarzony niesamowitym talentem potrafi w ekspansywny i wieloraki sposób wykorzystać technikę, która innemu wykonawcy odebrałaby charakter jego myśli twórczej. V. Nie wpadł w pułapkę zauroczenia możliwościami digitalowych zabawek co słychać na płytach co niektórych z tamtych lat eksploatujących te same pomysły aż do znużenia. Paletą barw i brzmień jakie znalazły się na tym krążku można by obdarzyć kilka jeszcze płyt i każdy z tematów na niej jest inny, inaczej zaaranżowany zawsze z inną ornamentacją. Właśnie owa bardzo szeroka paleta brzmień i tekstur jest niesamowitą siłą tego wydawnictwa. (10/10)

Vangelis- Arranger, Composer, Multi Instruments, Main Performer, Producer
Nicos Despotidis-Engineer
Markella Hatziano wokal
Casey Young głos
nagrano w Sound Studios, Athens

1. The Motion of Stars — 4:17
2. The Will of the Wind — 4:41
3. Metallic Rain — 6:10
4. Elsewhere — 5:39
5. Dial Out — 5:20
6. Glorianna (Hymn a la Femme) — 4:20
7. Rotation's Logic — 3:27
8. The Oracle of Apollo — 3:55
9. Message — 7:07
10. Ave — 5:02
11. First Approach — 4:58
12. Intergalactic Radio Station — 7:44
9.OPERA SAUVAGE(1979)
Opera Sauvage to dokumentalna seria odkrywająca relacje między muzyką, człowiekiem i zwierzętami z całej kuli ziemskiej. Była to jedna z głównych realizacji dokumentalisty Frédérica Rossifa na w latach 1975 –1979 z której materiału wystarczyło na 21 ponad 50 minutowych epizodów, nadawanych pierwotnie we francuskiej Antenne 2. Serial ten odkrywający egzotykę i specyfikę różnych regionów świata rozgrywał się m.in. w Peru, Kamerunie, Irlandii, Singapurze. Vangelis poznał Rossifa w Paryżu w 1970 i już rok później ich spotkanie zaowocowało wspólnym dziełem "L'Apocalypse des animaux". Od tej pory zaczęła się ich długa i owocna współpraca wizjonera kamery i wizjonera syntezatorów. V obdarzył swoją muzyką wiele jego filmów i nie robił tego dla pieniędzy tylko bardziej z przyjaźni. Oficjalnie ukazały się z wspólnych kolaboracji do filmów przyrodniczych tylko trzy albumy – jedynie jako bootlegi dostępne są zaś "Sauvage et Beau" (1984) i swoiste kompilacje muzyki V na "Splendeur Sauvage" (1986), "Les animaux de Frederic Rossif" (1989) i "Beaute Sauvage" (1989).
Ale to nie wszystko! . Razem zrealizowali też produkcje o malarzach Georges Mathieu (1971), Georges Braque (1974), Pablo Picasso (1981) i Morandi (1989), obraz o fotograf Gisele Freund "Au pays des visages" (1972), a także wyprodukowany specjalnie na 100 lecie instytutu Pasteura w Paryżu obraz Pasteur(1987) Zwieńczeniem ich wspólpracy była czteroczęściowa , "De Nuremberg á Nuremberg"(1989), historia nazizmu i jego upadku , której Rossif obłożnie chory zdołał wyreżyserować 2 części. Wszystkie te filmy zostały obdarzone dźwiękami z wyobraźni V zresztą Rossif tworzył z dostarczanych mu materiałów swoiste archiwum – i jeśli dla jakiegoś bieżącego projektu potrzebował jakieś dźwięki sięgał do szuflad i wyciągał jakieś stare kawałki V. Przyjażń obu twórców przetrwała do 1990 roku gdy Rossif zmarł na raka.
Płyta powstała oczywiście w londyńskim Nemos Studio, gdzie V nagrywał w okresie angielskim aż do 1987 roku. Na albumie znalazła się jedynie część muzyki przygotowanej do tego serialu. W każdym odcinku pojawiały się nowe dźwięki spod ręki mistrza wymieszane z muzyką etniczną wykorzystywaną także jako podkład muzyczny. V na oficjalny album wybrał tylko te, które uznał za wartościowe. I tak dla przykładu z odcinka poświęconego rodzinnej Grecji nie pojawił się ani jeden fragment.
Niektóre elementy i brzmienia stworzone na tej płycie są preludium do tego co miało pojawić się na krążkach Antarctica czy Chariots Of Fire czyli romantyczne melodie z bogatymi, prawie pompatycznymi orkiestracjami.
Otwierający album Hymne stał się dość popularnym motywem wykorzystywanym podczas...uroczystości ślubnych a to znowu za sprawą użycia go jako podkładu muzycznego pod reklamówkę popularnych w USA win marki Gallio. Utwór oparto na podniosłej melodii pełnej muzycznej elegancji –poruszającej i pełnej mocy ma w sobie siłę właśnie dostojnego hymnu.
Po tych dumnych prawie patetycznych dźwiękach słuchamy Reve - bardzo wyciszoną opartą na delikatnej grze na syntezatorze melodię – mocno skoligaconą z brzmieniami Apokalipsy Zwierząt. Senno - marzycielskie przepiękne minimalistyczne pasaże kreują wizję relaksu ale z wyczuwalną nutką refleksji, zadumy , prawie smutku. Mam wrażenie że ta kompozycja unosi mnie gdzieś w pogodne słoneczne niebo, ma w sobie tyle miłego ciepła, że prawie namacalnie czuję jakby żar słonecznego poranka bijący z tej muzyki.
"L'enfant" -prosta melodia, powtarzany motyw wokół którego osnuto ciekawą aranżację – jak w Bolero Ravela mamy wrażenie że dochodzą coraz to nowe instrumenty, delikatny , zwiewny kawałek jest kwintesencją stylu Vangelisa –cała płyta jest właśnie tak zbudowana - na czarujących , prostych tematach, rozwiniętych w ciekawe, ładne kompozycje. Zdawałoby się że to banalne, proste melodie lecz tak brzmiące że ciarki chodzą po plecach. Z tym utworem jest związana zresztą pewna anegdota –nie oparto się jego urokowi i wykorzystano go w filmie Rok Niebezpiecznego Życia(1982) ale rok wcześniej pewien reżyser nalegał urzeczony jego czystym pięknem aby umieścić go w wyrażającej symbolicznie idee sportu scenie biegu na plaży – V wyperswadował to temu reżyserowi mówiąc, że może stworzyć bez problemu podobną kompozycję ale nową – i przez to możemy podziwiać kunszt V na evergreenie Titles z Rydwanów Ognia....
Mouettes –kolejna stonowana kompozycja – piskliwy dźwięk z syntezatora owinięty samplami kojarzy mi się z zachodem słońca, przemijaniem, ukojeniem które przynosi mrok nocy ale i z nostalgią za słońcem. Piękna rozmarzona kompozycja.
Chromatique- przepiękny podkład na gitarze akustycznej przypominający dawne dzieła V
Irlandie- oparty na irlandzkich brzmieniach w stylu Clannad pieśń oczywiście zrealizowana w charakterystycznym brzmieniu V
Flamant rouses –prawie 12 minutowa suita składająca się jakby z 3 części –wolnej, galopującej i końcowej w prawie bluesowym stylu.V. Daje tu popis swych umiejętności improwizacyjnych - atoniczne dźwięki unurzane w niesamowitym brzmieniu syntezatorów dają świetny rezultat – brak tu piękna melodii poprzednich kompozycji, zbliża się w tym utworze do czegoś bardziej wyszukanego niż reszta albumu z asertywnymi liniami na syntezatory i jest w tej muzyce coś bardzo pociągającego –oblicze zmienia się w pięknym końcowym fragmencie ostatnich dwóch minut –powolny spokojny rytm i kolejny piękny rozmaz syntezatorowych solówek.

Opera Sauvage pełną pięknych, nastrojowych melodii z cudownym brzmieniem orkiestracji można uznać za sztandarowy przykład jak V z prostego materiału tworzył arcydzieła. Znowu elektryczne pianino Fender Rhodes i charakterystyczne dla V brzmienia z Yamahy CS-80 dały niesamowity rezultat.
Ten tytuł nie ciśnie się na usta na hasło Vangelis - a niesłusznie bo to znakomity przykład miłej dla ucha melodyjnej elektroniki spod znaku tego wykonawcy.(10.16/10)

1. "Hymne" (2:40)
2. "Reve" (12:26)
3. "L'enfant" (4:57)
4. "Mouettes" (2:28
5. "Chromatique" (3:25)
6. "Irlande" (4:43)
7. "Flamants Roses" (11:50)

Vangelis grał na kilku rodzajach syntezatorów , fortepianie , fortepianie elektrycznym (szczególnie eksponowany w tracku 2), bebnach, perkusji, ksylofonie, gitarze akustycznej (track 5)
Jon Anderson słyszymy na harfie w "Flamants Roses".
inzynierowie dźwięku Keith Spencer-Allen
Marlis Duncklau
Andy Hendriksen
Nagrano w Nemo Studios, Londyn 1978, 1979.
8.CHINA(1979)
V interesował się starożytną filozofią i kulturą Chin co zmaterializowało się muzycznie na pierwszym wydanym dla Polydoru albumie . Ukazał się on po eksperymentalnym Beauborgu który ponoć miał za zadanie zerwanie kontraktu z RCA (dla mnie to tylko pogłoska) . Polydor poważnie podszedł do swej nowej gwiazdy i tego wydawnictwa zamieszczając w pierwszej edycji na LP wkładkę zawierającą długi esej i wiele unikalnych zdjęć. Z eseju dowiadujemy się, że V uznawał starożytną chińską muzykę za zbieżną ze swymi dokonaniami gdyż nie miała tylko zabawiać intelekt ale i oddziaływać na całe ciało. Kolejny przyczynek do zainteresowania się tematem to że V w latach siedemdziesiątych mocno interesował się wszelkimi instrumentami perkusyjnymi a te wśród starożytnych instrumentów chińskich wiodą prym. V przyznawał że nie był w Chinach ale uczył się tego kraju poprzez brzmienie ich instrumentarium jak i czytanie książek z których cytaty pojawiają się w wkładce jak i recytowane są na albumie.
Vangelis stara się pochwycić wielorakie skojarzenia z życiem ludzi znad Jangcy.
Mamy więc ich historię (The Long March), filozofię (Yin & Yang),charakterystyczne dla konfucjanizmu opowieści ( The Little Fete), obraz wsi( The Tao Of Love), przyrody (Himalaya). Znaczące są też tytuły które konotują wyobrażenia obcokrajowców nasuwające się na myśl na hasło Chiny. Atmosferę albumu ma oddawać też niepokojące rozmazane zdjęcie V pływającego w basenie wypełnionym turkusowo zabarwioną wodą .Szczerze dla mnie niezrozumiale...
Azjatyckie brzmienia pojawiały się i na wcześniejszych albumach –tu jednak wyraźnie je polepszono i otrzymały pierwszoplanowe miejsce .Tytuł mylnie wskazuje na interpretację chińskich tematów. Właśnie bardzo ważną cechą tej płyty i zarazem kolejnym przejawem talentu artysty jest to że V nie poddaje się wiernemu naśladownictwu tworząc kopię chińskich brzmień . Zamiast kalki mamy niesamowitą kombinację wpływów azjatyckich z charakterystycznym brzmieniem V. Interpretuje różne aspekty chińskiej muzyki i kultury w swój własny unikalny sposób bez prób ich imitacji. Inaczej mówiąc mamy tu zestaw pięknych melodii świetnie zilustrowanych wyszukanymi syntezatorowymi orkiestracjami powstałymi pod wpływem chińskiej muzyki.

"Chung Kuo" rozpoczyna oryginalne wykorzystanie efektów –słychać coś co przypomina helikopter, krążące wokół słuchacza ferie tekstur , dźwięki przypominające krzyczący tłum aż wreszcie pojawiają się instrumenty –dzwoneczki i syntezator wprowadzające majestatyczne pełne prawie patosu brzmienie .Wyciszenie w pojedyńcze dźwięki to interludium do kolejnego prawie pompatycznego wprowadzenia wygrywanego na syntezatorach . Tu dygresja – wersje cd różnią się w oznaczeniu utworów od wydań na winylu zarazem odmieniają zamierzenia V. Chung Kuo czyli „państwo środka” obrazuje nam ogrom i splendor Chin jako kraju – te doniosłe dźwięki były przypisane temu utworowi do 1:43 czyli do melodii . Od niego zaś zaczynał się Long March czyli utwór drugi który pierwotnie składał się z owej nastrojowej melodii z Chung Kuo na cd oraz fortepianowej wariacji, wydzielonej na cd jako Long March. Zresztą słychać wyraźnie że fortepianowe solo w drugim utworze to kontynuacja tematu z Chung Kuo na cd. Zwróćmy uwagę że inaczej w tym wypadku rozkładają się akcenty naszego pojmowania tej muzyki – krótkie wprowadzenie na temat Chin to jakby oznaka że V trudno oddać ducha i ogrom tego państwa. Long March otrzymuje zaś bardziej patetyczną oprawę - długi marsz oczywiście kojarzy się z Mao Tse Tungiem i chińską rewolucją , V sympatyzował z ruchami lewicowymi może należałoby rozumieć odarcie utworu drugiego z pięknej melodii w bogatej aranżacji na rzecz ascetycznego fortepianowego solo jako rodzaj innego spojrzenia na politykę Chin?
Wracając do tematu- posługuję się jednak cd dlatego ciąg dalszy opisuję przy Chung Kuo .Oj dzieje się- wspaniały temat z niebanalną , genialną melodią – jako podkład pojedyńcze dźwięki z keyboardu na tle których V osnuwa całą gamę syntezatorowych przepięknych pasaży. Znakomicie obrazuje to talent V.- przykład wykreowania orientalnego brzmienia bez jakikolwiek rzeczywistych odniesień do tej muzyki. Docenił te dźwięki choćby GM który zawarł je w reklamie luksusowego modelu Ford Mercury Lynx.
Long March - Vangelis pokazuje się jako świetny pianista. Fortepianowe solo oparto częściowo na poprzedniej melodii improwizowanej w neo –klasycznym stylu z lekkimi wtrąceniami sekwenserów. Long March ukazał się na singlu ( nie w wersji jaką znamy z cd) i co ciekawe zawiera rozwinięcie w postaci strony B czyli Long March part II. Ta właściwie piosenka wykorzystana przez UNICEF , zaśpiewana została przez The Children of Orleons Infant School Twickenham wybranego przez V po licznych wizytacjach szkół londyńskich. Polecam jej przesłuchanie choćby na bootlegu High In The Sky – opowiada o tym że należy przejść wzgórza, wzburzoną wodę, w rosnącej spiekocie i wietrze i jest opowieścią o ludzkiej determinacji.
Po stonowanym długim marszu poraża nas atak nieskoordynowanych dźwięków przechodzących w melodię. "The Dragon" to dziwnie synkopowany utwór który mimo że grany na instrumentach elektronicznych daje wrażenie że dźwięki wydobywane są z naturalnych instrumentów. Keyboardy brzmią tu bardzo miękko jesteśmy prawie pozbawieni linii basowej. Pulsujące brzmienie wspomagają kotły i talerze. V oddaje tu nastrój i ducha chińskich świąt w mitologii której smoki mają olbrzymie znaczenie. W opisie płyty podaje się że smok symbolizuje ducha zmian i kreatywną moc życia.
Po kolejnym pełnym ozdobników, głośnym utworze jako przeciwwaga (Jin i Jang?) stonowany cichszy kawałek. Plum Blossom otwiera duet skrzypcowo –fortepianowy imitujący orientalizmy gdzie fortepian pełni właściwie rolę tła a cały ciężar jest przerzucony na wspaniałą solówkę na skrzypcach Michela Ripoche , dobrego przyjaciela V jeszcze z czasów paryskich. Utwór zostaje w połowie trwania wzmocniony syntezatorowymi wstawkami dodającymi mu efektownego , nie przekombinowanego brzmienia. Kwiat śliwy to symbol seksualnej witalności.
Tao Of Love- melodią i instrumentarium wydaje się być orientalny –znakomicie naśladuje owe brzmienia , przechodzi jednak w solówki typowe dla V nie dające cienia wątpliwości, ze to V jest twórcą tej melodii. Utwór można uznać za prosty i pretensjonalny gdyby nie znakomita, wyważona aranżacja.
The Little Fete otwiera chiński flet. Nastrój wyciszenia i kontemplacji w medytacyjnym wydaniu przechodzi w dźwięk dzwoneczków i delikatne odprężające dźwięki syntezatora. Na ich tle pojawia się recytacja wykonana aby spotęgować wrażenie azjatyckości przez ...Koreańczyków (sic!) Koon Fook Mana i Yeunk Hak Funa. Ów monolog to zaczerpnięta z książki Taoizm opowieść z VIII wieku o tym że jak chcemy się napić wina najlepiej zrobić to w nocy - bo mamy wtedy dwóch kompanów –księżyc i nasz cień czyli nie jesteśmy samotni a i butelka cała nasza... Utwór kończy gong – kurtyna opada , przedstawienie się kończy
Te trzy minimalistyczne kawałki -"The Plum Blossom", "The Tao of Love" i "The Little Fete" to swoiste muzyczne ogrody zen ukryte pomiędzy bardziej epickimi, rozbudowanymi utworami.
"Yin & Yang" –tu dwie przeciwności można odczytać jako wschód i zachód –greckie buzuki grane na koto z tłem na syntezatorach to jakby synteza muzyki wschodu i zachodu .W pierwszej części utwór ma charakter typowo orientalny by przejść w mocne, nerwowe rytmy i dźwięki zachodniej muzyki której tłem są orientalne wstawki.
"Himalaya",to kolejny dowód jak znakomitym ilustratorem jest V przy oddawaniu przestrzeni i piękna przyrody a pomocą dźwięków. Nie ma tu melodii tylko nastrojowa atmosfera –bas oblewany dmuchającym wiatrem i syntezatorowymi falami odzwierciedla ogrom tego pasma gór. Utwór uświadamia jak V łatwo przykuwa uwagę słuchacza na ponad 10 minut w statycznej kompozycji przy braku właściwie melodii. "Himalaya" wyobraża powolny marsz na wysokości, poprzez wiatr, skalne doliny i lód przechodząc w zamykający płytę "Summit" który opowiada o końcu tej podróży –uwieńczeniem jest zapierający dech w piersiach widok w pustce i ciszy podniebnych szczytów. "Summit" rozpoczyna efektowny pastisz brzmień -wyraża nie triumf po trudzie lodowej wędrówki co charakterystyczne dla ludzi cywilizacji zachodu a rozkoszowanie się widokiem co znowu odzwierciedla inność osobowości ludzi cywilizacji dalekiego wschodu ceniących duchowość ponad inne przymioty.
W tej płycie słuchacz może znaleźć romantyczną chińska scenerię i portrety ogrodów ryżowych pól żyznej wsi, sztukę kaligrafii ideogramów jak fortepianowe interludium w Long March czy skrzypce w Plum Blossom wymieszane z dodanymi ze smakiem wpływami zachodnimi. Płyta koncepcyjna zrealizowana momentami z epickim rozmachem z pięknymi zdolnie zaaranżowanymi melodiami z wielością podkładów syntetycznych orkiestracji czy samotnego fortepianu nie ma właściwie nic w sobie z chińskich melodii –używa wschodniego skalowania na swój sposób aby za pomocą statecznych rytmów i tekstur syntezatorowych wyrazić majestatyczny obraz Chin
Znakomite konstrukcje bazujące na miksie azjatyckich linii melodyjnych z urokliwym brzmieniem syntezatorów dają nam niezapomniane romantyczne i nostalgiczne melodie.(10.25/10)

1 Chung Kuo 5:31
2 The Long March 2:01
3 The Dragon 4:13
4 The Plum Blossom 2:36
5 The Tao Of Love 2:44
* 6 The Little Fete 3:01
7 Yin & Yang 5:48
8 Himalaya 10:53
9 Summit 4:30

Koon Fook Man Vocals, Recitation
Vangelis Arranger, Multi Instruments, Main Performer, Design, Keyboards, Producer
Raphael Preston Engineer
Michel Ripoche Bass, Violin
Andy Hendriksen Engineer
Jo Mirowski Art Direction, Design
Veronique Skawinska Photography
Yeung Hak-Fun Recitation
Veroniqe Shawinska Photography
Yeunk Hak Fun Vocals

Nagrano w Nemo Studios, London 1979

7.HEAVEN & HELL (1975)
Niemożliwe jest opisywanie tego co dzieje się na tym albumie muzycznie gdyż mamy tu taka miksturę dźwięków i nastrojów którą trudno tu oddać słowami i ubrać w przystępny opis.
Zacznę od końca czyli tracklisty ze względów na opisy utworów z LP jakie będę stosował przybliżając tą płytę.
Chodzi o to że wydania cd Heaven and Hell dzielą suity na:
Heaven and Hell (part one) – 21:58 (wliczając 4:58 So Long Ago, So Clear)
Heaven and Hell (part two) – 21:16
ale niektóre analogi mają bardziej szczegółowy podział :
1. Heaven and Hell, Part One — 21:58
a. Bacchanale — 4:40
b. Symphony to the Powers B — 8:18
c. Movement 3 — 4:03
d. So Long Ago, So Clear — 5:00
2. Heaven and Hell, Part Two — 21:16
a. Intestinal Bat — 3:18
b. Needles and Bones — 3:22
c. 12 O'Clock — 8:48
d. Aries — 2:05
e. A Way — 3:45
i tym podziałem się posłużę.
Heaven and Hell rozpoczynał okres pracy w Nemo Studios i początek prawdziwej kariery międzynarodowej i był pierwszym albumem zrealizowanym dla RCA. Płyta została odnotowana na listach przebojów co zaowocowało niesamowitym ponoć koncertem w Royal Albert Hall. Wtedy gwiazdą wytworni był Rick Wakeman i pokłosie właśnie progresywnego rocka na tej płycie wyraźnie słychać.

Część pierwsza zaczyna się od Bacchanale. utwór rozpoczyna się od samotnego akordu keyboardów do którego dołącza po chwili współbrzmiący z nimi chór by eksplodować w końcu perkusją i całym kompleksem pasaży na syntezatorach, dźwiękami z Fender Rhodesa wybrzmiewających na tle mooga i chóralnych śpiewów przywodzących na myśl potępieńcze krzyki. To zdecydowanie Hell – nagle wszystko gwałtownie cichnie i syntezatory znowu powtarzają uporządkowaną strukturę , dołącza do nich chór i kolejne powtórzenie dzikiej jazdy naśladującej cierpienia potępionych poddawanych torturom. To chyba zdecydowanie najbardziej prog rockowa część płyty przypominająca ELP czy Wakemana. Muzyka atakuje słuchacza czymś w rodzaju imitacji wojny między dobrem a złem za pomocą dźwięków cichnących i wybuchających na nowo. Utwór ukazuje bardziej agresywną stronę muzyki V
"Symphony to the Powers B" to centralna część pierwszej suity, rozpoczyna je emulowane intro na panino, przechodzący w kosmiczne brzmienia, tak charakterystyczne później dla V do których dołącza chór wyśpiewujący w rytmicznym , prawie pompatycznym nastroju łacińskie teksty przydające tej muzyce coś na kształt jakiegoś religijnego obrządku.
Wtedy też na zasadzie kontrapunktu ,dochodzi do konfrontacji męskiej i żeńskiej części chóru anielskich i demonicznych sił wspieranych brzmieniem fortepianu, trójkąta i orkiestry. Dźwiękowo także dochodzi do gwałtownych zmian – od pełnego brzmienia orkiestry wspartego talerzami do delikatnych bramień fortepianu i perkusyjnych przeszkadzajek. W tym utworze najczęściej dopatruje się inspiracji Carminą Burana, Karla Orffa. Frenetyczne tempo inspirowane pracami tego twórcy w "To the Powers B" podkreśla dodatkowo także klasyczna technika gry na fortepianie. Mamy tu sporo porywających orkiestracji i wstawek etnicznych z Grecji. Przez kilka minut fortepian i chór i orkiestra otaczają słuchacza z niezwykłą burzą dźwięków aby przejść do crescendo pod koniec tej części .
Z tej kakafonii dźwięków wpadamy w stonowany "Movement 3". Rozpoczyna się melancholijną partią fortepianu, syntezatora – po chwili otrzymujemy ferię głośniejszych dźwięków wspartych przez chór – radzę zwrócić uwagę na tą kompozycję – przede wszystkim na główne brzmienie – wszak to nic innego jak wyciszona, pierwocina tytułowego utworu z Chariots Of Fire! Po drugie ten przepiękny , najbardziej przypominający późniejsze dzieła el V fragment ma swoją drugą historię związaną z bardzo popularnym serialem dokumentalnym z lat 70 -tych Carla Sagana „Cosmos”, gdzie ten utwór był tematem przewodnim.
Wreszcie "So Long Ago, So Clear , gdzie falset Jona Andersona słodki i relaksujący przynosi ukojenie po agresywnej muzyce części pierwszej. Delikatny, sentymentalny duet powstał w ciekawych okolicznościach. Ponoć Anderson chciał ściągnąć V na keybordzistę do Yes. V odmówił przyłączenia się do tej legendy progresji ale za to Anderson wystąpił na tej płycie. Dostajemy tu delikatne brzmienia Rhodesa połączone z harmoniami śpiewu - pozytywne i romantyczne liryki tworzą gorzko słodki rezonans z interpretacją Andersona przepełnioną jakimś wewnętrznym smutkiem.

Część II jest jeszcze bardziej mistyczna, rozpoczyna ją czysta improwizacja "Intestinal Bat" zbiór brzmień, dzwonków i harf tajemniczych i przyprawiających o dreszcze mrocznych dźwięków – kończy się to intro szokującym brzmieniem skrzypiec.
Po tym dziwnym wprowadzeniu czas na "Needles and Bones" rytmiczny lecz wciąż tajemniczy fragment muzyki z słyszalnym wpływem greckiego folkloru z chórami, keyboardami i dzwoneczkami w stylu Oldfielda przypominający wyszukane pląsy .
Nagle muzyka zmienia się i kolejny utwór "12 O’clock" rozpoczyna melancholijna melodia której po chwili wtórują na wpół gregoriańskie chorały podparte wolnym tonem perkusji na tle których słychać najpierw jakby lament mężczyzny a następnie kobiety –czyściec? Nagle słyszymy rytm wybijany na bębnach który nabiera siły i splata się z dzikimi dźwiękami z syntezatora- mamy chwile ciszy przerywane przeraźliwymi dźwięki, przerywane nagłymi i krótkimi chaotycznymi eksplozjami muzyki znikającymi tak szybko jak się pojawiają wymieniających się z imitacją na keyboardy ludzkich głosów , nagła cisza i kolejne powtórzenie chorału z dzwiękiem dzwonu w tle –memento mori? – dochodzi współczesny chór, kory oddaje pierwszy plan -niezwykły glos Very Varoutis daje wyobrażenie jak brzmieć powinien anielski głos – jej wokaliza rośnie z minuty na minutę w siłę by w końcu zejść jakby na dalszy plan i oddać pola męskiemu chórowi. Niezwykła pełna emocji wokaliza współbrzmiąca wspaniale z prostą elegancją muzyki. Dla mnie najbardziej przepyszny fragment płyty , również wykorzystany w serialu Cosmos".
Ale kiedy myślimy że wszystko już wybrzmiało przechodzimy do “Aries" pełnej eksplodujących orkiestracji. Ten pełen splendoru i mocy utwór konczy się gwałtownie i wpada w delikatną melodię
"A Way" w spokojny, stonowany sposób zamykającą album co kontrastuje z jego początkiem. Delikatność tego utworu pozwala słuchaczowi ochłonąć po porcji muzyki jaką serwuje V. Konczy się niepostrzeżenie wyciszeniem.
Mamy tu kreację szerokiej wariacji nastrojów i kontrastów co tłumaczyć należy tytułem – płyta koncepcyjna opowiadająca o przepaści między dobrem a złem.V uczynił to poprzez wysublimowaną i wyszukaną w każdej minucie tej płyty muzykę.
Nie da się jednoznacznie zaszufladkować tej płyty –czasami symfoniczny, momentami etniczny mocno progresywny jest dziwnym i pięknym zarazem eksperymentem nigdy więcej przez V nie powtórzonym a zarazem to podwalina pod kolejne arcydzieła oparte na chórze i harmoniach, które odnajdujemy w Opera Sauvage i Chariots Of Fire (10.27/10)

Vangelis, piano (Bösendorfer),, Moog, Fender Rhodes, synthesizers, percussion, drums; Arranger, Main Performer, Producer
Jon Anderson, vocal;
Vana Veroutis, vocal; na "12 O'Clock
English Chamber Choir, vocals conducted by Guy Protheroe
Alan Lucas Engineer
6.CHARIOTS OF FIRE(1981)
Rydwany Ognia (1981) napisane przezy Colina Wellanda i wyreżyserowane przez Hugha Hudsona oparto na prawdziwych wydarzeniach; przygotowaniach brytyjskich biegaczy do letniej olimpiady w 1924 roku. Pierwotnie filmowcy zdecydowali, że muzyka będzie odniesieniem do epoki w której dział się film i wykorzysta się melodie z lat dwudziestych . Ale reżyser Hugh Hudson chciał móc pracować nad muzyką z “żywym” kompozytorem .W 1980 roku współpracował przy kręceniu reklamówki samochodu Fiat Strada z niejakim Vangelisem , który zaaranżował tam na nowo jako melodię fragment Wesela Figara Rossiniego. Hudsonowi podobały mu się też utwory z płyty Opera Sauvage, które chciał nawet wykorzystać w filmie. Ściągnięcie V do realizacji filmu w jego wczesnym stadium było bardzo znaczące. V będący zarówno kompozytorem , aranżerem, i wykonawcą mógł zastąpić całą orkiestrę swymi keyboardami a zarazem błyskawicznie zmieniać, adaptować swoją muzykę aby uzupełniała się z nastrojami filmu. Na wczesnym etapie muzyka V była używana jako robocze tracki do chwili kiedy film miał być montowany. Wymogi muzyki filmowej słychać choćby przy ilustracji treningów Abrahama. Kiedy syntezatorowe zawijasy towarzyszą jako wspaniały akompaniament krokom Harolda, nagle zostają wyciszone i oddalone na drugi plan by można słyszeć dialogi.
Producent David Puttnam nie przykładał do niej aż takiego znaczenia, lecz kiedy nowy, pulsujący temat Titles połączono z obrazem biegaczy na plaży nic nie mogło zaprzeczyć nastrojowi który został stworzony. Twórcy obrazu oniemieli kiedy V przedstawił kolejne melodie towarzyszące tej historii. David Puttnam stwierdził potem :gdyby wyodrębnić pojedyńczy bardzo ważny element rzutujący na wartość tego filmu to byłaby to muzyka. Scenarzysta filmu Colin Weland zaś dodaje: w 40 procentach do sukcesu filmu przyczyniła się muzyka.... Przypomnę tylko, że film był nominowany do 7 Oskarów a otrzymał 4 statuetki w tym dla najlepszego filmu i najlepszej muzyki. Nikt poza V ze świata el muzyki nie otrzymał tej nagrody do dziś... Na pewno zainteresowanie tym filmem głównie podtrzymuje muzyka V –. Chariots of Fire' jako film bez niej byłby tylko dziełem dzięki niej zyskuje inny metafizyczny, poruszający serce wymiar arcydzieła. V doskonale uchwycił w swych kompozycjach nadzieje i marzenia ówczesnej generacji młodzieży. Ta muzyka wyraża człowieczeństwo w jego wzorcowym znaczeniu i te wszystkie szlachetne cechy , które dziś są tak niemodne-odwagę, poddawanie się zasadom fair play, wiarę w czyste współzawodnictwo , determinację. Ścieżka dźwiękowa znakomicie uwypukla wizję prostych, nostalgicznie pojmowanych czasów , kiedy kilku młodych ludzi używało życia i biegało dla chwały czystości sportu.
Kiedy ten soundtrack ukazał się był unikatem. Rzadkie i ekstrawagancje było używanie muzyki syntezatorowej w filmach. Pojawiały się keyboardy głównie w filmach ciążących ku SF . V przetarł muzyce elektronicznej drogę do kariery w X muzie.
Muzyka ta zdobyła sobie aplauz ze względu na proste, ładne melodie i sposób w jaki V używał syntezatorów do orkiestracji które dawały poczucie że to nie jeden człowiek wygrywa te kompozycje ale cała orkiestra symfoniczna.

Otwierający płytę "Titles," to niezapomniany standard, który stał się jedną z najpopularniejszych melodii wszechczasów na miarę tytułowych tematów z Stars Wars czy Różowej Pantery. Nadal robi niesamowite wrażenie. Pulsujący dźwięk syntezatora , na tle którego pojawia się czyste, na swój sposób szlachetne brzmienie wygenerowanego tzw. francuskiego rogu nagle wspartego ścianą dźwięków z fortepianu i instrumentów perkusyjnych. Przypływy i odpływy syntezatorowego podkładu i w końcu porażająco piękna solówka na fortepianie plus orkiestracje. Ten utwór wzbudza emocje do dziś – prawie pompatyczny, ale nie kiczowaty, bardzo wzniosły , określający znakomicie opowieść filmu – czyli sport jako ideę czystej, nieskalanej złem rywalizacji. Znakomicie uchwycił wszystkie emocje towarzyszące filmowi , wzmagając je a nawet tworząc obywającą się bez obrazu wspaniałą symfoniczno elektroniczną fantazję. Temat tytułowy można też rozpatrywać jako opowieść o sprincie w zwolnionym tempie –początek to napięte mięśnie w blokach, eksplozja muzyki to start, fale syntezatora to ciężki oddech a melodia fortepianu to czysty fizyczny wysiłek towarzyszący dystansowi biegu, który w końcówce jest wielokrotnie powtórzony z wyraźnym zejściem w dół-to meta i wytracanie pędu ciała.
"Five Circles" mistyczny, tajemniczy utwór gdzie powolne wietrzne pasaże syntezatorowe kierują nas ku kontemplacji . "Five Circles" sugeruje spokój wewnętrzny połączony z duchowością. Powolny nastrojowy temat, zgrupowany w na dwóch nutach, wyraża osobowość Abrahama –tak jak ten był cichy i metodyczny w przygotowaniach do wyścigu tak i utwór jest ascetyczny w wyrazie, mający w sobie coś z pieśni kościelnych, przez co bardzo piękny .
"Abraham's Theme"- stonowany i w formie i wyrazie –minimalizm oddaje naturę i osobowość Abrahama. Dźwięk dzwonków brzmi prawie smutno ale bliżej mu do wyciszenia towarzyszącego refleksji uzyskanej głownie dzięki brzmieniom Fender Rhodesa.
"Eric's Theme" Pełen gracji –przejrzysta intensywność brzmienia pulsujących dźwięków basu, bębnów i cymbałek. Ten splendor i przepych kompozycji odzwierciedlają charakter Erica. Brzmienie jest lżejsze i odnosi się do muzyki szkockiej z odrobiną religijności określający ducha charakteru biegającego dla boskiej przyjemności. Muzyka jest wysmakowanie zaaranżowana i jest jednym z najlepszych przykładów jak V kreuje duże orkiestrowe brzmienie przez kombinację syntezatorów z akustyką instrumentów perkusyjnych. Mamy więc olbrzymie crescendo, ulegające modulacji , które w końcu zastępuje kolejne potężne crescendo.
"100 Meters" Znowu w zwolnionym jakby tempie mamy całą gamę dźwięków brzmiących niczym kosmiczne misterium –jakby zadawano pytanie dla kogo biegam? Brzmi prawie jak wycinek Beaubourg. Abstrakcyjna muzyka uchwyciła wysiłek biegaczy i ich przygotowania do wyścigu jak i pełnię chwały igrzysk. Utwór przechodzi płynnie w chorałową orkiestrację Jerusalem w jej tradycyjnym brzmieniu odpowiadając jakby na pytanie z 100 Meters. Utwór ten miał wielkie znaczenie dla historii Harrego Abrahamsa w filmie dlatego to powód że ta kompozycja znalazła się na soundtracku . Jest to hymn anglikański skomponowany przez Sir Charles’a Huberta Parry (1848-1918) wykorzystujący jako tekst poemat Williama Blake’a, The New Jerusalem, gdzie w tekście pojawia się rydwan ognia użyty do zatytułowania filmu. Utwór uzyskał jedynie delikatny, nienarzucający się syntezatorowy podkład.
Strona B wersji winylowej a w wersji cd utwór ostatni to epicka ponad 20 minutowa suita, majestatyczne zwieńczenie krążka. Eteryczny, delikatny utwór z momentami pełnymi mocy prawie hymnowymi rytmami –pełna gracji i majestatu kombinacja echa z fortepianu i keyboardów. Fortepianowe palcówki z poszumem syntezatorowych wiatrów przygotowują słuchacza do kolejnych przywołań elementów z wcześniejszych utworów. To swoista keyboardowa symfonia z manipulowanym rytmem , dziwnymi syntezatorowymi brzmieniami w podkładzie przechodząca w żywsze, szybsze tempo – z marszu przechodzimy w bieg by znowu zwolnić i zadumać się. Efekty echa, wiatru, spadających lopów dają wrażenie obcowania z kruchym, ulotnym przywołaniem czegoś z przeszłości – czegoś co już nie wróci.
Chariots of Fire to znak firmowy symfonicznej muzyki elektronicznej i muzyki filmowej wykorzystującej el. Swoista ikona stylu V zaowocowała doskonałym mariażem muzyki i obrazu. Uchwycił heroizm, wspaniałość i fizyczny ból biegów . Zawieszony pomiędzy pracą orkiestrową a elektronicznym nastrojem stał się arcydziełem temperowanym przez psychologiczne tematy filmu. Jakie by nie były opinie ta ścieżka dźwiękowa katapultowała V na szczyty popularności i od tej pory był często zapraszany jako kompozytor do zilustrowania kolejnych filmów. Co ważne, głównie wartościowych (Zaginiony, Blade Runner) lub do takiej rangi aspirujących, które okazały się dopiero na ekranie artystyczną porażką (Aleksander). Ta muzyka brzmi naprawdę magicznie i marzycielsko. Sposób kreowania nastrojowych melodii to głęboki wyraz jego talentu .

1 Titles 3:33
2 Five Circles 5:20
3 Abraham's Theme 3:20
4 Eric's Theme 4:18
5 100 Metres 2:04
6 Jerusalem 2:47
7 Chariots Of Fire 20:4

Vangelis Songwriter, Arranger, Producer, Main Performer, Performer, Composer, Keyboards
Raphael Preston Engineer
Harry Rabinowitz Arranger ( w Jerusalem)
Raine Shine Engineer
John Walker Engineer
The Ambrosian Singers Vocals, Performer, Choir, Chorus

Recorded at Nemo Studios London