Wyniki wyszukiwania dla zapytania: aktualne wyniki dużego lotka
Multilotek v1.9
Program służy do analizy i przechowywania wyników losowań multilotka. Jego zaawansowane funkcje mogą pomóc zaoszczędzić wiele czasu i pieniędzy. Zawiera systemy skrócone do gry w Multilotka. Jest to jedyny program na rynku który ma tak szybko aktualizowane bazy losowań dla zarejestrowanych użytkowników. Nie zapominamy także o niezarejestrowanych użytkownikach. Dla nich bazy losowań będą umieszczane na tych stronach www. W produkcji jest wersja 2.0 programu. Będzie ona bardziej zintegrowana z internetem. Zarejestrowani użytkownicy będą mogli wymieniać się doświadczeniami bezpośrednio z poziomu programu.
Podstawowe funkcje programu:
* wydruk bezpośrednio na blankiety,
* kompatybilność z Windows 95 / 98 / ME / NT / 2000 / XP,
* automatyczne pobieranie aktualnej bazy losowań z internetu,
* sprawdzanie gry systemowej / pojedynczej,
* ponad 2300 loswowań w bazie danych do analizy,
* podpowiedzi w "dymkach",
* drukowanie systemów,
* sprawne informowanie o nowościach.
Duży Lotek 1.9
Program służy do przechowywania i analizowania wyników dużego lotka. Po pobraniu danych z pliku przedstawia w kolejności najczęściej losowane liczby. Program przechowuje zarówno wylosowane liczby jak i datę losowania. Oczywiście możliwe jest dopisywanie nowych losowań jak i usuwanie starych z bazy danych. Uaktualnienia bazy losowań moża pobrać 15 minut po losowaniu w telewizji. Program posiada dużo więcej innych opcji takich jak: "gra systemowa", "twoja gra" która służy do sprawdzania Twoich typowań. Nowe algorytmy zastosowane w tej wersji znacznie przyspieszyły jego działanie. Teraz już nie musisz wchodzić na stronę internetową żeby pobrać aktualną bazę losowań. Wystarczy że klikniesz na przycisk w progr
KODHIHI http://rapidshare.com/files/113332783/Dwa_lotki.rar
http://wru.pl/XF5ZXV9c/> Pobierz ten plik z super szybkiego servera za pomoca programu! za DARMO
Witam.
Niewem, czy ten model jest "średniej wielkości", ale jest dość lekki, to może podpadnie...
Opiszę tu pokrótce budowę swojego nowego modelu z depronu i surowców pomocniczych - głównie balsy i sośniny.
Historia.
Poprzedni model - wzorowany dość schematycznie na Piper Cupie nie latał najlepiej. Albo raczej do niedawna nie latał wcale. Widac byłem przewidujący, bo jeszcze przed budową nadałem mu nazwę "Mayday" i znaki rozpoznacze SP-AAJ. Czyli ja to tłumaczyłem tak - Mayday - bo się na pewno rozbije (i się rozbijał wiele razy nim w ogóle poleciał) SP - bo spada i pilot krzyczy AAJ!
Model ten jest opisany w dziale "trudne początki" i jeśli komuś zależy na lekturze to zapraszam. ale nic ciekawego tam nie ma.
W każdym razie "Mayday" posiadał zasadniczą wadę, jaką było złe przeskalowanie modelu (nie wg założeń planów) i w rezultacie miał za wąski kadłub. Miałem poważne kłopoty z rozmieszczeniem aparatury. Np. jedyne miejsce, gdzie oryginalnie pasował akumulator przesuwało SC daleko do tyłu i pierwsze próby wyglądały jakby Piperek uznał się za Shoka i chciał latać pionowo w górę.
W rezultacie tych niepowodzeń zapadła definitywna decyzja - budujemy drugi model! Ale była to kwestia czasu. Planowalem i tak zbudować sobie trenerka typu parkflyer w konfiguracji górnopłata. Tyle, że miał być podobny do "Mayday'a", ale pozbawiony jego wad.
Piękne złego początki.
Najlepsze, że w pierwszej fazie powstawania modelu, nie miałem żadnego pomysłu na konstrukcję. Nie wybrałem żadnych planów, ani konstrukcji na jakiej bym miał się oprzeć. Początkowo to nawet nie miał być górnopłat! Byłem akurat pod wrażeniem depronowych akrobatek - samoróbek, naszych kolegów z forum.
Wiedziałem tylko jedno - musi być miejsce na Aparaturę! I pod takimzałożeniem powstała baza konstrukcji, czyli... deska.
Robota w rękach pali się:
W tym momencie nie było jeszcze żadnej koncepcji. Na bazie tej deseczki miał powstać model samolotu. Bardzo nieduży model.
Pierwsza wersja nie była zbyt piękna, ani przemyślana:
Następnym krokiem, była budowa klatki bezpieczeństwa na desce, żeby apka miała jakieś szanse przy przyszłych kretach. Na tym etapie zapadła kolejna decyzja - jednak górnopłat w stylu Pipera. Pod takim założeniem powstała "klatka" - miała pełnić równocześnie rolę wspornika dla skrzydła. Myślałem o Aeronce 65 (L-3), ale przeglądając zdjęcia w sieci trafiłem na innego kandydata na wzór. O dziwo, jak na tak znaną i zasłużoną maszynę, bardzo ciężko było znaleźć plany, czy przykłady konstrucji. Znalazłem za to mnóstwo zdjęć i plany depronowca na profili2.com.
Wybór padł na De Havillanda DHC-2 Beaver. Wybrałem wersję lądową MK1.
Niestety, plany Beavera jakie posiadałem, nie bardzo pasowały do wyciętej w wielkim trudem deski ( balsa - sami wiecie, ile czasu się to to tnie... ).
Musiałem zatem zaiprowizować i jedynie luźno oprzeć się na planach.
Po pierwsze - miałem już wysokość "klatki" i musiałem do tego wymiaru dopasować resztę. Oczywiście, model był za wąski na Beavera i wymagał poszerzenia.
Trzeba było poszerzyć pierwotną konstrukcję, i to sporo. Zacząłem od szkieletu z balsy (niemiałem depronu pod ręką - ani grama). Pomału rosła konstrukcja. Jak widać, nawet mój pies nie chciał już na tę fuszerkę patrzeć
A jako, że model powstawał w czasie pobytu na działce, nie miałem zbyt dużych możliwości w uzupełnieniu zaopatrzenia. Ale przypadkiem, w czasie wyskoku do pobliskiego maisteczka bo grillową kiełbaskę zobaczyłem otwarty sklep z panelami i po chwili cieszyłem się dwoma arkuszami, pomarańczowego depronu 3mm po ok 1,50 szt.
Ale wkrótce powstał zarys kadłuba. Tu w pierwszej wersji. Niestety, byłem też odcięty wówczas od dobrodziejstw sieci i nie maiłem jak zweryfikować planów i wnosić konieczne poprawki. Wytrawny obserwator zauważy, że wręga silnika jest za blisko. przez co cały nos byłby paskudnie krótki.
Beaver - i'm your father!
Weekend się skończył, a ja miałem już szkielet kadłuba.
Wtedy też, zdałem sobie sprawę, że skrzydło wyjdzie dość długie. Z powodu możliwości magazynowych mieszkania i transportowych mobilka, postanowiłem wykonać skrzydła dzielone z centropłatem. Skrzydła miały być mocowane do centropłata, a ten z kolei do kadluba. Niestety model "urósł" i zamiast planowanych ok 90cm rozpiętości, dorobił się 162cm.
Całe skrzydło będzie prawdopodobnie mocowane na gumy do kadłuba, ale w nadal jest to kwestia otwarta i zastanawiam się nad możliwością przykręcania skrzydła do modelu. W każdym razie powstała dopasowana do konstrukcji "tacka", która miała stać się oparciem dla skrzydła i przyszłym centropłatem
A zaraz potem powstały pierwsze elementy skrzydeł. Postanowiłem też, z powodu wielkości modelu i dzielonych skrzydeł, w każde wbudować serwo do lotki (mam 4szt, z czego 3 latają w "Mayday". Mam nadzieję, że kolega Motylasty wybaczy mi plagiat rozwiązania zabudowy serwa, jaki podejrzałem na jego stronie z poradami. Może mnie nie pobije za mocno...
Jednocześnie powstała dość prymitywna blokada bagnetów skrzydeł i elementy sterów. Wyciąłem też miejsce na lotkę. Tyle, że z braku przedłużacza i niecierpliwości, postanowiłem wykorzystać jako lotki oryginalne klapy. Na razie. Zastanawiam się, nad przygotowaniem miejsca na jeszcze dwa serwa, by w przyszłości móc rozbić sterownie na 5 kanałów. Ale choć mój model Apki od Lamy posiada możliwość odblokowania 5-go kanału, to na razie nie będę go psuł.
Suknia nie zdobi człowieka, ale model...
W każdym razie przyszedł w końcu czas na pierwsze skórowanie modelu. Po wykonaniu boków kadłuba, zaczął bardzo mnie razić zbyt krótki nosi pierwsza wersja osłony silnika - wybaczcie, ale ten akurat element nie zasłużł na uwiecznienie dla potomności, mam nadzieję iż to świadectwo mojej fuszerki przepadnie w czeluściah zakładu utylizacji odpadów. Powstały też mocowania przyszłych wsporników skrzydła. Niestety wraz z postępami prac i rozbudową modelu zbyt krótki nos zaczął zbytnio razić i bardzo psuć efekt.
Niestety - przeczytałem u kolego Motylastego kolejną poradę - zdradliwą, występną i destrukcyjną "Jeśli coś ci nie wyszło - zbuduj to jeszcze raz".
Głęboki wdech i... zbudowany z takim poświęceniem i oddaniem, element konstrukcji zakończył swój żywot jako sterta depronowych ścinków. Kolejne żmudne mierzenie planów i zdjęć. Przeliczanie proporcji na zwykłe centymetry. Przód okazał się za krótki o prawie 5cm. Przedłużyłem deskę. Dorobiłem nową wręgę silnikową i powstały pierwsze lementy ramy. Tu poraz kolejny odbiła się mi czkawką improwizacja. Kompletnie nie miałem pomysłu na wykonanie całego nosa. W planach, jakie posiadałem, było to kilka gotowych elementów, ale nie mogłem ich wykorzystać. Musiałem improwizować dalej. "Rzeźbienie" nosa było jednym z najdłuższych etapów budowy. Wystarczy, że powiem, iż przerabiałem konstrukcję chyba ze 3 razy w ciągu zeszłego tygodnia. W końcu była gotowa wersja ostateczna ramy.
Ten etab budowy był trudny, ale jeszcze nie najtrudniejszy. Mogłem teraz zacząć dopasowywać kolejne części. Jako pierwsza powstała osłona silnika. Różni się od pierwszej, poprzedniej osłony, jak dzień do nocy i jestem prawie dumny z wykonanej roboty.
Przerywamy tę krótką sesję fotograficzną. Mamy jeszcze kilka nitów do przybicia.
Efekt skłonił mnie, to rozszerzenia prac i ozdobienia kilkoma detalami centropłata. Miał już co prawda jakąś imitację radaru czy innej instalacji szpiegowskiej, która służy jako rączka do pokrywy, dając dostęp do mechanizmu blokowania skrzydeł i wnętrza modelu. Jednak postanowiłem nieco ozdobić model.
Nie samym skrzydłem samolot lata
Wkrótce po tym, trzeba było się wziąść za podwozie i zastrzały skrzydeł. Nie mam niestety fotek budowy goleni podwozia, ale zastrazały zostały wykonane tą samą techniką - pręty węglowe 2mm wklejone pomiędzy płyty depronu i na końcu oszlifowane. Golenie podwozia zostały zamontowane do kadłuba. Zastrzały są demontowane i trzymają się na zasadzie docisku. Przy przymocowanym skrzydle nie powinny odpaść. Jesli odpadną - wymyślę jakiś sposób ich mocowania.
Ogólny efekt prezentuje się w miarę obiecująco. Obejrzyjcie sobie, a ja się nastroję duchowo przed najgorszą częścią całej operacji.
Dla ciekawskich - rura wydechowa , to listwka sosnowa 6x6, rozwiercona i następnie szlifowana na wiertarce "do okrągłej, okrągłość". Na koniec malowana czarnym markerem. Niestety - czas zmierzyć się z ostatecznym wyzwaniem. Ile się dało, tyle odwlekałem wykańczanie nosa. Miałem uraz po prostu. Pomalutku, z ostatnich skrawków pomarańczowego depronu powstawały kolejne skórki, z których każda odrobinę zbliżała całość do jako takiej wyglądalności oryginału. Wreszcie, po paru godzinach cięcia, szlifowania i czekania aż klej zaschnie (gdyby nie UHU POR - byłbym teraz w w 1/4 prac. Uniwersalny polimer schnie potwornie długo), osiągnąłem to, co osiągnąłem. Nie jest to może 100% podobieństwa, ale naprawdę, już miałem dosyć, a i czas się kończył. Niestety nocne i spokojne dyżury w pracy nie trwają wiecznie... kiedyś trzeba pójść do pracy w dzień...
Kończ waść i sobie wstydu oszczędź.
Obecnie model jest wykończony w jakiś 65-70%. Zostało jeszcze wykończyć podwozie i zamontować ośki kół. Kupić koła gumowe 35mm. Wymyśleć coś w temacie tylnego kółka - temat nawet nie poruszony. Zamontować ster kierunku - Choć ładnie wygląda, jest po prostu wsadzony i niczym nie przymocowany. Prawdopodonie sam ster trzeba będzie przedłużyć (czyt. wyciąć nowy). Skrócenie steru, jakie widać na zdjęciach, to wynik obaw o zakres ruchu SW. Niepotrzebnie. Bowdeny popychaczy są już zabudowane. Powstały w którejś tam przerwie na schnięcie kleja... Trzeba pokryć skrzydła, ale najpierw muszę się zdecydować, czy przygotować model pod dodatkowe serwa (lotki i klapy). Jeśli się jednak zdecyduję - trzeba będzie zamontować przedłużacze serw. Wykonać lotki (lub lotki i klapy) i wreszcie wykończyć model.
Myślałem tu o malowaniu deronu, a potem oklejenu go dla ochrony przeźroczystą taśmą. Można niby go okleić przed malowaniem, ale nie wiem jaka farba będzie się trwale trzymać taśmy. Mam już wstępny schemat malowania, ale to będzie niespodzianka.
Myślałem też o oświetleniu modelu, uruchamianym z osobnego włącznika (na stałe, nie z apki). Ale to dodatkowe koszty i strata czasu - trzeba jechać na Wolumen, a to całe 10 minut drogi. kupić diody, przewody itd. Kupa pieniędzy i pracy... a i tak pewnie roz...biję ten model w pierwszym locie
Przyznam się, że trochę się zagalopowałem i mój budżet się trochę skurczył w tym miesiącu, muszę więc deczko się uspokoić.
Tym bardziej, że aktualnie waga modelu wynosi 326g przy rozpiętości 162cm. Wg planów, konstrukcja lata przy masie 750g i rozpiętości 120cm. Mam więc spory zapas, ale i tak przekroczę możliwości mojego silniczka i regulatora z Piperka "Mayday". To oznacza konieczność nowych wydatków i dokupienia nowego silniczka i regulatora.
Dlatego na razie Beaverek sobie spokojnie poczeka, a ja potrenuję na Piperku polowanie na krety. Wiem już dlaczego model nie latał, a jak poleciał to jest niestabilny. Skrzydło jest za grube przy swojej ropiętości (przeskalowałem rozpiętosć, ale zachowałem grubośc i szerokość profilu). W dodatku wygląda na to, że jedna z połówek skrzydła dostała ujemnego wzniosu, co sprawia, że model wali się na skrzydło. Przy okazji budowy Beavera, powstaje też nowe skrzydło dla "Maydaya" i obecnie czeka na nowe lotki. Ale już można powiedzieć, że Piperek będzie latał... no może nie jak złoto, ale jak srebro, to na pewno. Pierwsze próby "biegane" pokazują, że z nowym skrzydłem Piperek wznosi się przy mniejszej prędkości i z większą siłą.
To tyle w temacie. Dziękuję, za przbrnięcie przez moje wypociny i oglądanie setek zdjęć o marnej jakości.
A w trudnych chwilach, otuchy i wsparcia dostarczał mi przypadkowo poznany lotnik. Tu pokazuje mi jaki prawidłowy powinien być wymiar docinanej części...
PS - mam pytanie, czy kiedykolwiek jakiś Beaver latał ze znakami "SP-" ?
Niewem, czy ten model jest "średniej wielkości", ale jest dość lekki, to może podpadnie...
Opiszę tu pokrótce budowę swojego nowego modelu z depronu i surowców pomocniczych - głównie balsy i sośniny.
Historia.
Poprzedni model - wzorowany dość schematycznie na Piper Cupie nie latał najlepiej. Albo raczej do niedawna nie latał wcale. Widac byłem przewidujący, bo jeszcze przed budową nadałem mu nazwę "Mayday" i znaki rozpoznacze SP-AAJ. Czyli ja to tłumaczyłem tak - Mayday - bo się na pewno rozbije (i się rozbijał wiele razy nim w ogóle poleciał) SP - bo spada i pilot krzyczy AAJ!
Model ten jest opisany w dziale "trudne początki" i jeśli komuś zależy na lekturze to zapraszam. ale nic ciekawego tam nie ma.
W każdym razie "Mayday" posiadał zasadniczą wadę, jaką było złe przeskalowanie modelu (nie wg założeń planów) i w rezultacie miał za wąski kadłub. Miałem poważne kłopoty z rozmieszczeniem aparatury. Np. jedyne miejsce, gdzie oryginalnie pasował akumulator przesuwało SC daleko do tyłu i pierwsze próby wyglądały jakby Piperek uznał się za Shoka i chciał latać pionowo w górę.
W rezultacie tych niepowodzeń zapadła definitywna decyzja - budujemy drugi model! Ale była to kwestia czasu. Planowalem i tak zbudować sobie trenerka typu parkflyer w konfiguracji górnopłata. Tyle, że miał być podobny do "Mayday'a", ale pozbawiony jego wad.
Piękne złego początki.
Najlepsze, że w pierwszej fazie powstawania modelu, nie miałem żadnego pomysłu na konstrukcję. Nie wybrałem żadnych planów, ani konstrukcji na jakiej bym miał się oprzeć. Początkowo to nawet nie miał być górnopłat! Byłem akurat pod wrażeniem depronowych akrobatek - samoróbek, naszych kolegów z forum.
Wiedziałem tylko jedno - musi być miejsce na Aparaturę! I pod takimzałożeniem powstała baza konstrukcji, czyli... deska.
Robota w rękach pali się:
W tym momencie nie było jeszcze żadnej koncepcji. Na bazie tej deseczki miał powstać model samolotu. Bardzo nieduży model.
Pierwsza wersja nie była zbyt piękna, ani przemyślana:
Następnym krokiem, była budowa klatki bezpieczeństwa na desce, żeby apka miała jakieś szanse przy przyszłych kretach. Na tym etapie zapadła kolejna decyzja - jednak górnopłat w stylu Pipera. Pod takim założeniem powstała "klatka" - miała pełnić równocześnie rolę wspornika dla skrzydła. Myślałem o Aeronce 65 (L-3), ale przeglądając zdjęcia w sieci trafiłem na innego kandydata na wzór. O dziwo, jak na tak znaną i zasłużoną maszynę, bardzo ciężko było znaleźć plany, czy przykłady konstrucji. Znalazłem za to mnóstwo zdjęć i plany depronowca na profili2.com.
Wybór padł na De Havillanda DHC-2 Beaver. Wybrałem wersję lądową MK1.
Niestety, plany Beavera jakie posiadałem, nie bardzo pasowały do wyciętej w wielkim trudem deski ( balsa - sami wiecie, ile czasu się to to tnie... ).
Musiałem zatem zaiprowizować i jedynie luźno oprzeć się na planach.
Po pierwsze - miałem już wysokość "klatki" i musiałem do tego wymiaru dopasować resztę. Oczywiście, model był za wąski na Beavera i wymagał poszerzenia.
Trzeba było poszerzyć pierwotną konstrukcję, i to sporo. Zacząłem od szkieletu z balsy (niemiałem depronu pod ręką - ani grama). Pomału rosła konstrukcja. Jak widać, nawet mój pies nie chciał już na tę fuszerkę patrzeć
A jako, że model powstawał w czasie pobytu na działce, nie miałem zbyt dużych możliwości w uzupełnieniu zaopatrzenia. Ale przypadkiem, w czasie wyskoku do pobliskiego maisteczka bo grillową kiełbaskę zobaczyłem otwarty sklep z panelami i po chwili cieszyłem się dwoma arkuszami, pomarańczowego depronu 3mm po ok 1,50 szt.
Ale wkrótce powstał zarys kadłuba. Tu w pierwszej wersji. Niestety, byłem też odcięty wówczas od dobrodziejstw sieci i nie maiłem jak zweryfikować planów i wnosić konieczne poprawki. Wytrawny obserwator zauważy, że wręga silnika jest za blisko. przez co cały nos byłby paskudnie krótki.
Beaver - i'm your father!
Weekend się skończył, a ja miałem już szkielet kadłuba.
Wtedy też, zdałem sobie sprawę, że skrzydło wyjdzie dość długie. Z powodu możliwości magazynowych mieszkania i transportowych mobilka, postanowiłem wykonać skrzydła dzielone z centropłatem. Skrzydła miały być mocowane do centropłata, a ten z kolei do kadluba. Niestety model "urósł" i zamiast planowanych ok 90cm rozpiętości, dorobił się 162cm.
Całe skrzydło będzie prawdopodobnie mocowane na gumy do kadłuba, ale w nadal jest to kwestia otwarta i zastanawiam się nad możliwością przykręcania skrzydła do modelu. W każdym razie powstała dopasowana do konstrukcji "tacka", która miała stać się oparciem dla skrzydła i przyszłym centropłatem
A zaraz potem powstały pierwsze elementy skrzydeł. Postanowiłem też, z powodu wielkości modelu i dzielonych skrzydeł, w każde wbudować serwo do lotki (mam 4szt, z czego 3 latają w "Mayday". Mam nadzieję, że kolega Motylasty wybaczy mi plagiat rozwiązania zabudowy serwa, jaki podejrzałem na jego stronie z poradami. Może mnie nie pobije za mocno...
Jednocześnie powstała dość prymitywna blokada bagnetów skrzydeł i elementy sterów. Wyciąłem też miejsce na lotkę. Tyle, że z braku przedłużacza i niecierpliwości, postanowiłem wykorzystać jako lotki oryginalne klapy. Na razie. Zastanawiam się, nad przygotowaniem miejsca na jeszcze dwa serwa, by w przyszłości móc rozbić sterownie na 5 kanałów. Ale choć mój model Apki od Lamy posiada możliwość odblokowania 5-go kanału, to na razie nie będę go psuł.
Suknia nie zdobi człowieka, ale model...
W każdym razie przyszedł w końcu czas na pierwsze skórowanie modelu. Po wykonaniu boków kadłuba, zaczął bardzo mnie razić zbyt krótki nosi pierwsza wersja osłony silnika - wybaczcie, ale ten akurat element nie zasłużł na uwiecznienie dla potomności, mam nadzieję iż to świadectwo mojej fuszerki przepadnie w czeluściah zakładu utylizacji odpadów. Powstały też mocowania przyszłych wsporników skrzydła. Niestety wraz z postępami prac i rozbudową modelu zbyt krótki nos zaczął zbytnio razić i bardzo psuć efekt.
Niestety - przeczytałem u kolego Motylastego kolejną poradę - zdradliwą, występną i destrukcyjną "Jeśli coś ci nie wyszło - zbuduj to jeszcze raz".
Głęboki wdech i... zbudowany z takim poświęceniem i oddaniem, element konstrukcji zakończył swój żywot jako sterta depronowych ścinków. Kolejne żmudne mierzenie planów i zdjęć. Przeliczanie proporcji na zwykłe centymetry. Przód okazał się za krótki o prawie 5cm. Przedłużyłem deskę. Dorobiłem nową wręgę silnikową i powstały pierwsze lementy ramy. Tu poraz kolejny odbiła się mi czkawką improwizacja. Kompletnie nie miałem pomysłu na wykonanie całego nosa. W planach, jakie posiadałem, było to kilka gotowych elementów, ale nie mogłem ich wykorzystać. Musiałem improwizować dalej. "Rzeźbienie" nosa było jednym z najdłuższych etapów budowy. Wystarczy, że powiem, iż przerabiałem konstrukcję chyba ze 3 razy w ciągu zeszłego tygodnia. W końcu była gotowa wersja ostateczna ramy.
Ten etab budowy był trudny, ale jeszcze nie najtrudniejszy. Mogłem teraz zacząć dopasowywać kolejne części. Jako pierwsza powstała osłona silnika. Różni się od pierwszej, poprzedniej osłony, jak dzień do nocy i jestem prawie dumny z wykonanej roboty.
Przerywamy tę krótką sesję fotograficzną. Mamy jeszcze kilka nitów do przybicia.
Efekt skłonił mnie, to rozszerzenia prac i ozdobienia kilkoma detalami centropłata. Miał już co prawda jakąś imitację radaru czy innej instalacji szpiegowskiej, która służy jako rączka do pokrywy, dając dostęp do mechanizmu blokowania skrzydeł i wnętrza modelu. Jednak postanowiłem nieco ozdobić model.
Nie samym skrzydłem samolot lata
Wkrótce po tym, trzeba było się wziąść za podwozie i zastrzały skrzydeł. Nie mam niestety fotek budowy goleni podwozia, ale zastrazały zostały wykonane tą samą techniką - pręty węglowe 2mm wklejone pomiędzy płyty depronu i na końcu oszlifowane. Golenie podwozia zostały zamontowane do kadłuba. Zastrzały są demontowane i trzymają się na zasadzie docisku. Przy przymocowanym skrzydle nie powinny odpaść. Jesli odpadną - wymyślę jakiś sposób ich mocowania.
Ogólny efekt prezentuje się w miarę obiecująco. Obejrzyjcie sobie, a ja się nastroję duchowo przed najgorszą częścią całej operacji.
Dla ciekawskich - rura wydechowa , to listwka sosnowa 6x6, rozwiercona i następnie szlifowana na wiertarce "do okrągłej, okrągłość". Na koniec malowana czarnym markerem. Niestety - czas zmierzyć się z ostatecznym wyzwaniem. Ile się dało, tyle odwlekałem wykańczanie nosa. Miałem uraz po prostu. Pomalutku, z ostatnich skrawków pomarańczowego depronu powstawały kolejne skórki, z których każda odrobinę zbliżała całość do jako takiej wyglądalności oryginału. Wreszcie, po paru godzinach cięcia, szlifowania i czekania aż klej zaschnie (gdyby nie UHU POR - byłbym teraz w w 1/4 prac. Uniwersalny polimer schnie potwornie długo), osiągnąłem to, co osiągnąłem. Nie jest to może 100% podobieństwa, ale naprawdę, już miałem dosyć, a i czas się kończył. Niestety nocne i spokojne dyżury w pracy nie trwają wiecznie... kiedyś trzeba pójść do pracy w dzień...
Kończ waść i sobie wstydu oszczędź.
Obecnie model jest wykończony w jakiś 65-70%. Zostało jeszcze wykończyć podwozie i zamontować ośki kół. Kupić koła gumowe 35mm. Wymyśleć coś w temacie tylnego kółka - temat nawet nie poruszony. Zamontować ster kierunku - Choć ładnie wygląda, jest po prostu wsadzony i niczym nie przymocowany. Prawdopodonie sam ster trzeba będzie przedłużyć (czyt. wyciąć nowy). Skrócenie steru, jakie widać na zdjęciach, to wynik obaw o zakres ruchu SW. Niepotrzebnie. Bowdeny popychaczy są już zabudowane. Powstały w którejś tam przerwie na schnięcie kleja... Trzeba pokryć skrzydła, ale najpierw muszę się zdecydować, czy przygotować model pod dodatkowe serwa (lotki i klapy). Jeśli się jednak zdecyduję - trzeba będzie zamontować przedłużacze serw. Wykonać lotki (lub lotki i klapy) i wreszcie wykończyć model.
Myślałem tu o malowaniu deronu, a potem oklejenu go dla ochrony przeźroczystą taśmą. Można niby go okleić przed malowaniem, ale nie wiem jaka farba będzie się trwale trzymać taśmy. Mam już wstępny schemat malowania, ale to będzie niespodzianka.
Myślałem też o oświetleniu modelu, uruchamianym z osobnego włącznika (na stałe, nie z apki). Ale to dodatkowe koszty i strata czasu - trzeba jechać na Wolumen, a to całe 10 minut drogi. kupić diody, przewody itd. Kupa pieniędzy i pracy... a i tak pewnie roz...biję ten model w pierwszym locie
Przyznam się, że trochę się zagalopowałem i mój budżet się trochę skurczył w tym miesiącu, muszę więc deczko się uspokoić.
Tym bardziej, że aktualnie waga modelu wynosi 326g przy rozpiętości 162cm. Wg planów, konstrukcja lata przy masie 750g i rozpiętości 120cm. Mam więc spory zapas, ale i tak przekroczę możliwości mojego silniczka i regulatora z Piperka "Mayday". To oznacza konieczność nowych wydatków i dokupienia nowego silniczka i regulatora.
Dlatego na razie Beaverek sobie spokojnie poczeka, a ja potrenuję na Piperku polowanie na krety. Wiem już dlaczego model nie latał, a jak poleciał to jest niestabilny. Skrzydło jest za grube przy swojej ropiętości (przeskalowałem rozpiętosć, ale zachowałem grubośc i szerokość profilu). W dodatku wygląda na to, że jedna z połówek skrzydła dostała ujemnego wzniosu, co sprawia, że model wali się na skrzydło. Przy okazji budowy Beavera, powstaje też nowe skrzydło dla "Maydaya" i obecnie czeka na nowe lotki. Ale już można powiedzieć, że Piperek będzie latał... no może nie jak złoto, ale jak srebro, to na pewno. Pierwsze próby "biegane" pokazują, że z nowym skrzydłem Piperek wznosi się przy mniejszej prędkości i z większą siłą.
To tyle w temacie. Dziękuję, za przbrnięcie przez moje wypociny i oglądanie setek zdjęć o marnej jakości.
A w trudnych chwilach, otuchy i wsparcia dostarczał mi przypadkowo poznany lotnik. Tu pokazuje mi jaki prawidłowy powinien być wymiar docinanej części...
PS - mam pytanie, czy kiedykolwiek jakiś Beaver latał ze znakami "SP-" ?